Van Sint Jacobus naar Santiago in 100 dagen

Dankwoord.

En aan het eind van deze prachtige tocht, welke ik gelukkig zonder grote problemen heb mogen volbrengen, wil ik al die mensen die mij op de een andere manier hebben geholpen dit te kunnen verwezenlijken van ganser harte bedanken. Zonder anderen te kort te willen doen moet ik toch enkele in het bijzonder bedanken.
Allereerst natuurlijk mijn echtgenote Tiny, voor haar toestemming, haar hulp, haar morele steun, maar vooral voor de vele praktische wenken die ik van haar kreeg.
Dochter Anja en schoonzoon Gert, zoon Rob en schoondochter Lilian, welke mij ook met raad en daad hebben bijgestaan tijdens de weken en maanden van voorbereiding.
Zonder hun hulp, en de hulp van ontelbaar velen, die ieder op zijn wijze en met zijn mogelijkheden hebben geholpen, zou het voor mij niet mogelijk zijn geweest deze droom waar te maken.
Ook wil ik al die mensen die mij onderweg, via post, telefoon en/of SMS-berichtje hun beste wensen, en af toe nog wat meer, hebben doen toekomen, hier extra bedanken.
Het doet zo ongelooflijk goed te weten dat zoveel mensen met je meeleven, dat je de vele kleine pijntjes welke je af en toe hebt vergeet.
Ook de thuiskomst na drie en een halve maand was een heel bijzondere ervaring.

Lieve mensen allemaal, bedankt! Het was ongelooflijk mooi.

DAGBOEK

van een voettocht van

van midden juni tot eind september 2001

Voorwoord.
Toen ik enkele jaren geleden het Pieterpad wandelde, van Pieterburen in Groningen naar de St. Pietersberg te Maastricht, kwam ik op het idee van een voettocht naar Santiago de Compostela in Spanje.
Maar tussen dat eerst idee en de uitvoering daarvan liggen nogal wat moeilijkheden. Moeilijkheden op het gebied van organisatie, welke tijd van het jaar, welke uitrusting, welke route enz.

De tijd van het jaar was eigenlijk gauw bekeken. In Spanje is het voorjaar en de herfst de beste tijd. In april en oktober echter kan het daar erg koud zijn en zou ik in de bergen rekening moeten houden met sneeuw. Midden in de zomer kan het op de Camino extreem warm en droog zijn. Bovendien zijn de herbergen in de vakantieperiode, juli en augustus, vaak volledig bezet. Mij leek de maand september de beste tijd om de Camino Frances in Spanje te lopen. Dat zou betekenen dat ik twee maanden eerder van huis zou moeten gaan. Om niet te krap te meten en om enkele rustdagen te kunnen nemen besloot ik rond 15 juni te vertrekken. Zodoende had ik meer dan 100 dagen te tijd om aanvang oktober aan te komen en om de geschatte afstand van 2500 km te overbruggen

De route door Belgixeb en Frankrijk was een groter probleem. Waarschijnlijk was de kortste route, door de Ardennen, richting Vxe9zelay en van daaruit zuidwestelijk naar St. Jean-Pied-de-Port ook de makkelijkste. Maar ik wilde graag door het natuurpark “Morvan”, en ook Le Puy-en-Velay stond op mijn verlanglijstje. Bij mijn vertrek thuis wist ik het nog niet. Ik zou wel zien. In Vxe9zelay zou ik dan besluiten om, of de omweg door de Morvan en over Le Puy-en-Velay, of de kortste route naar de Pyreneexebn. Het werd dat eerste, mede om de mooie, maar ook moeilijke, wandelroute, de GR65, van Le Puy-en-Velay naar St. Jean-Pied-de-Port. De pelgrimsroute in Spanje is in meerdere gidsen beschreven, goed gemarkeerd en kan zelfs zonder kaart gelopen worden.

De uitrusting was niet zo moeilijk. Ik had besloten om in Belgixeb en Frankrijk zoveel mogelijk te kamperen, al dan niet op campings. De uitrusting daarvoor is redelijk gemakkelijk te krijgen in de outdoorwinkels in de buurt. Alleen het uitzoeken van de juiste tent had nogal wat voeten in de aarde. Het moest een combinatie worden van handig, stormvast en toch superlicht. Na enig zoeken en uitproberen werd ook dit probleem opgelost. Ook goeie kaarten, de “Carte Verte”, 1:100.000, van het Franse Institut Geographique National, zijn in deze winkels en in de grotere plaatsen onderweg te krijgen.

Veel informatie heb ik ook gekregen via internet, de ANWB en natuurlijk bij het Nederlands Genootschap van St. Jacob. Verder natuurlijk door het bijwonen van bijeenkomsten en lezingen van dit genootschap. Het lezen van verslagen van pelgrims die mij zijn voorgegaan, en het uitgebreid bestuderen van alles wat maar met het pelgrimeren naar Santiago te maken heeft.

En natuurlijk moet je ook niet alles van tevoren organiseren. Het moet ook nog een beetje een avontuur blijven. Met die instelling en met een goed gevoel, of moet ik zeggen in vol vertrouwen op St. Jacobus?, ben ik aan mijn solotocht begonnen.

Maar niet vooraleer ik van onze Z.E.H. Pastoor Geurts op zondag 17 juni in onze parochiekerk de pelgrimszegen had ontvangen.